Vroeger leefde in Lauw een vrouw die zo nieuwsgierig was dat ze nergens voorbij kon gaan zonder even haar neusje korter bij te steken.  Als ze
ergens wat hoorde ging ze zelfs even met haar neus tegen het venster
leunen.  Gewoonlijk legde ze dan de armen gekruist op de vensterbank en bleef kijken totdat men haar uiteindelijk zag en wegjoeg of totdat het spektakel voorbij was.
Lucia Jacobs was haar naam.  Ze was weduwe, maar had na de dood van haar man toch nog drie zonen op de wereld kunnen zetten.  In totaal had ze dertien kinderen.  Naar we uit goede bron vernomen hebben was zij het grote schandaal van de jaren 1770 in Lauw en omstreken. 
Lucia was niet enkel nieuwsgierig, kwaadspreken kon ze ook opperbest.  Ze kon als het ware stenen kappen met haar scherpe tong.  Wel negen verschillende namen stonden te boek als vaders van haar af en toe ook buitenechtelijke kinderen.  Dat gaf soms wel wat ruzie met de andere dames in ons dorp.  Op zekere dag werd het te veel en de burgemeester
stelde een verslag op en trok ermee naar de Schepenrechtbank in Tongeren.  Men kan het daar nu nog gaan nalezen!  Het verslag bevat 102 vellen papier en is een van de langste aanklachten uit die tijd.
Om een lang verhaal kort te maken : LUCIA werd veroordeeld tot de WIP.
De wip is een soort marteltuig dat reeds in 1400 in gebruik was.  Het staat nog altijd in ons strafwetboek vermeld.  Dit is een lange hefboom met aan het uiteinde een stoel waarop de veroordeelde werd vastgebonden.  Men liet dan de hefboom zakken en de stoelzitter werd ondergedompeld in de Jeker.  Enkele seconden maar en dan weer naar boven.  Deze handeling werd herhaald zo dikwijls als het vonnis voorschreef.
Lucia was veroordeeld tot zes onderdompelingen langs de brug, waar de Jeker het diepst was.
Deze straf werd vroeger ook toegepast op moordenaars, maar dan ging het onderdompelen door tot de schuldige verdronken was.
Het probleem was echter dat er nergens geen wip meer te vinden was, daar deze straf al 100 jaar niet meer uitgevoerd werd.
Lauw zou Lauw niet zijn als daar geen oplossing voor was.
Onze schrijnwerker en onze tonnenmaker - nog zo een beroep van
vroeger -  sloegen de handen en ook de wip in mekaar en leverden een prachtstuk af, gratis.  Formidabel.  Er werd een groots volksfeest
georganiseerd (zie foto hieronder) en onze Lucia was de hoofdattractie.

En zo zag die wip er
toen uit.

Na dit feestelijk optreden keerde ze Lauw de rug toe en verhuisde naar Koninksem!
En de wip ?  Die zijn de mensen van Luik in 1773 komen lenen.  Ze keerde nooit meer terug naar Lauw.  Zou die nu nog op de Maas gebruikt

Een leuk feestje werd het toen inderdaad !!!!